Job 7
1“Yeryüzünde insan zorla çalıştırılmıyor mu? 2 Günleri ücretli bir işçinin günleri gibi değil midir? 1
2Gölgeyi içtenlikle arzulayan bir hizmetçi, 2 ücretini arayan bir ücretli gibi, 1
3Böylece sefalet ayları bana mülk edindirildi, 2 benim için yorucu geceler belirlendi. 1
4Yattığımda, ‘Ne zaman kalkacağım ve gece geçecek?’ diyorum. 2 Gün doğana dek dönüp duruyorum. 1
5Etim kurtlarla ve topraktan kabuklarla kaplı. 2 Derim kapanıyor ve yine açılıyor. 1
6Günlerim dokumacının mekiğinden daha hızlı, 2 umutsuz bir şekilde tükeniyor. 1
7Hayatımın bir soluk olduğunu hatırla. 2 Gözüm artık iyilik görmeyecek. 1
8Beni görmekte olanın gözü artık beni görmeyecek. 2 Senin gözlerin üzerimde olacak, ama ben olmayacağım. 1
9Bulut nasıl dağılıp yok olursa, 2 Şeol'e + 7:9 Şeol ölüler diyarıdır. inen de bir daha çıkamaz. 1
10Artık evine dönmeyecek, 2 yeri de onu tanımaz olacak. 1
11Bu yüzden susmayacağım. 2 Ruhumun sıkıntısıyla konuşacağım. 2 Canımın acılığıyla yakınacağım. 1
12Ben deniz miyim ya da deniz canavarı mıyım ki, 2 üzerime bekçi koydun? 1
13Yatağım beni rahatlatacak, 2 döşeğim yakınmamı hafifletecek dediğimde, 1
14o zaman beni düşlerle korkutuyor, 2 Görümlerle dehşete düşürüyorsun. 1
15Böylece canım boğulmayı, 2 kemiklerimden daha çok ölümü seçiyor. 1
16Hayatımdan nefret ediyorum. 2 Sonsuza dek yaşamak istemiyorum. 2 Beni tek başıma bırak, çünkü günlerim bir soluktan ibaret. 1
17İnsan nedir ki, onu büyütesin, 2 düşünceni onunla meşgul edesin, 1
18her sabah onu ziyaret edip 2 her an onu sınayasın? 1
19Ne zamana dek benden gözünü ayırmayacaksın, 2 tükürüğümü yutuncaya dek beni tek başıma bırakmayacaksın? 1
20Eğer günah işlediysem, sana ne yaptım, ey insan gözcüsü? 2 Neden beni kendine hedef koydun, 2 böylece ben kendime yük oldum? 1
21Neden itaatsizliğimi bağışlamıyor, suçumu ortadan kaldırmıyorsun? 2 Çünkü şimdi toprak içinde yatacağım. 2 Beni gayretle arayacaksın, ama ben olmayacağım.”